Misgerekend

Het eerste sterlicht valt,
op naakte navels,
die in roes en ondergoed,
vanaf verlaten strand,
de zee in strompelen.

Lichamen gaan golven te lijf.
Zout dringt door de nacht.
Wezenloos danst het schuim,
op het ritme van de maan.

Lang na de laatste ster,
betreurt een kille ochtend,
het zand tussen de lakens.

Oscar Dijkhoff